Zutendaal - Genk, 24,4 km

Het warme water blijkt op als Pjotr gedoucht heeft, ik mag het doen met een amper lauw buitje, brrr. Het hotel is niet goed in details: de wificode klopt niet, de weinige stopcontacten zitten op rare plaatsen (vlakbij het plafond, listig verborgen onder de plankjes die als nachtkastjes dienen), en de koffiemaker is zo lek als een mandje. Irritant allemaal, en het is bepaald geen budgethotel.

We eten in een eenvoudig restaurantje vlakbij en dan hebben we nog een lange avond om te lezen. Jammer dat de mug in de kamer zich pas laat horen als we half slapen.

We ontbijten een uurtje later dan gisteren, anders zijn we veel te vroeg bij ons volgende adres. Het is grijzer dan gisteren en pas om een uur of 12 breekt de zon door. We lopen vooral door bos dat z'n best doet om er natuurlijker uit te gaan zien. Na Zutendaal passeren we een heuse Lourdesgrot met flink wandelpark-met-kruisweg. Als daar de ziel gelaafd is, is er aan de overkant van de straat een net zo flink café-restaurant, katholieken vieren het leven. Maar niet op zaterdagochtend, we hebben het rijk alleen en het is nog te vroeg voor koffie.

Even verderop passeren we een enorm kunstwerk van dansende stokmannen en dan bereiken we een kunst-skischans annex uitzichttoren annex bmx-baantje. Natuurlijk klimmen we naar boven, het uitzicht valt wat tegen door het grijs. We lopen ook door het Vlaamse Papendal, hier Kattenvenia geheten, een enorm en nogal verlaten sportcomplex, we zien enkel een groepje kinderen met fietsen en wat ruiters. 

Een wat mottig stukje bos volgt, we klauteren over een verlaten aandoende mountainbiketrail tussen afval, autobanden en jerrycans zijn hier vanaf de drukke  weg in het bos gestort. 

We zitten niet meer, zoals gisteren, in het nationaal park Hoge Kempen, en dat betekent dat er ook geen bankjes meer zijn. We drinken koffie bij dreunende bassen in een kart-escape room- paintball en nog veel meer centrum.  Zoon Otto loopt vandaag met een aantal vrienden de Trail du Grand Ballon en we checken nieuwsgierig zijn voortgang. Tot km 23 (van de 50!) ziet het er prima uit, gaaf hoor.

Na de koffie ziet het er buiten heel anders uit: de mist is weggebrand, de hemel blauw en de zon geeft alles kleur. Een paar kilometer gaan door bebouwing dan duiken we weer het bos in. Een veel ouder bos dan vanochtend dit keer, met hoge beuken en eiken, mooi. Tegen lunchtijd lopen we zowaar tegen een restaurantje aan: frietlunch! Inmiddels is het lekker warm geworden, nog een laag kleding kan uit en we smeren ons flink in. Otto & friends hebben het 33 km punt vlot bereikt zien we, dat gaat lekker.

De vriendelijke patron vraagt waar we heen lopen en blijkt nog nooit van de GR5 gehoord te hebben. Ik wijs hem op de markering op de dichtbijzijnde lantaarnpaal. Hij vindt wandelen wel een mooie hobby, maar aan zijn postuur te zien niet per se voor zichzelf.

In de nu warm stralende zon lopen we natuurgebied de Maten in, een gebied met vennen en bosjes. Het is er prachtig en we genieten volop.  Omdat we alleen vlak lopen deze trip, hebben we onze wandelstokken thuisgelaten en hele stukken lopen we hand in hand.

We zien plenty eenden en ganzen en horen kikkers. Een ooievaar komt sierlijk aangevlogen en dropt een prooi op het nest waar zijn/haar jongen wachten. Dan landt hij/zij op een nabijgelegen lege nestpaal en geeft een showtje weg; kop in de nek, klepperen met de snavel en pronken met de vleugels. Dank! Even verderop horen we verschillende keren de diepe bastonen van een roerdomp, het lijkt wel of het beest een subwoofer heeft.

Het enige waar het aan ontbreekt zijn bankjes, niet handig nu we onze stoeltjes thuisgelaten hebben. We vlijen ons neer op een zonovergoten heuveltje, dat blijkt ook prima te werken.

De laatste kilometers rollen soepel onder ons door. Het zijn niet de interessantste: vooral door buitenwijken van Genk waar op grote kavels grote en veelal best lelijke nieuwbouw wordt neergezet. We beginnen de verschillende modellen al te herkennen. Als we uiteindelijk wel een schattig huis zien, blijkt dát ons VodF logeeradres. Gastvrouw Rita is niet thuis, daar hebben we over gebeld. Alle deuren staan gewoon open en we kunnen doorlopen naar het sfeervolle tuinhuis aan een vijver met enthousiast kwakende kikkers, daar slapen we vannacht. Douche en wc zijn in een houten bijgebouwtje elders in de tuin, toch nog een beetje het kampeergevoel. We zien dat Otto en friends moe maar voldaan zijn gefinished, ze hebben ruim 2x zo veel kms als wij gemaakt én meer dan 2000 hoogtemeters. Zonder bepakking en 30 jaar jonger, dat dan weer wel :-).

Nu douchen, hopelijk met warm water dit keer, ff zitten en dan om half 8 naar Figlio, een bejubelde Italiaan hier vlakbij waar ik gisteren net op tijd het laatste tafeltje heb gereserveerd.