Le Puy en Velay, The End

Gisteravond hebben we de wandeletappes tot St. Etienne gepland, dat zijn er zes. Vanochtend wordt Pjotr wakker met hoofdpijn, en ik voel ook weinig energie. Ik ga bij de bakker verse croissantjes halen, en bedenk onderweg dat ik opzie tegen nog een week hiken. Bij thuiskomst vraag ik Pjotr hoe graag hij dat stuk nog wil lopen. Nou, niet zo heel graag. Gelukkig, we staan er hetzelfde in. 

Dat betekent dus morgen terug naar de auto. Met verschillende apps proberen we de treinreis te regelen, dat valt echter niet mee. Ze geven tegenstrijdige info en online kaartjes kopen voor de hele trip (4 verschillende treinen) lukt al helemaal niet. Er zit maar één ding op: naar het station. Daar blijkt het allemaal niet zo eenvoudig te zijn inderdaad: er zijn treinen die vol zitten en waarvoor je geen kaartje meer kunt kopen. En dat terwijl we alleen regionale lijntjes hebben? Uiteindelijk wordt er een oplossing gevonden, we kunnen we pas om 12.30 vertrekken en zijn dan rond zessen in St. Julien en Genevois, 5 km van de auto af. Da's best oké, en we krijgen er een overstap van anderhalf uur in Lyon bij kado, kunnen we daar ook nog even naar buiten. Op de bonnefooi de trein pakken zit er niet in hier, bijzonder!

In de stad neem ik een kijkje in de kathedraal, de credencials heb ik helaas thuis laten liggen. Vorig jaar hebben we hier al een stempel gehaald dus het is geen ramp. Pjotr heeft zich teruggetrokken op een bankje in de schaduw en ziet auto's spannende toeren uithalen op het smalle, steile gladde straatje richting kathedraal. Tja, wie daar woont heeft ook soms een nieuwe koelkast nodig.

We besluiten rustig richting de St. Michel te gaan, een ruim 1000 jaar oud kerkje op een hoge spitse vulkaanrots midden in de stad. Onderweg komen we Thomas tegen, we staan zomaar een half uur te praten. Coralie loopt verder met haar vriend en voor Thomas zit het lopen erop. We lunchen onder de St. Michel en beklimmen 'm daarna, het is een sfeervol monument. We komen Thomas er ook weer tegen.

Op weg naar een park om daar de middag te verlummelen komen we langs een aantrekkelijk uitziende ijssalon en we trakteren onszelf op het eerste ijsje deze vakantie. Thomas komt wéér voorbij en neemt ook een ijsje. Terwijl hij in de rij staat overleggen we: zullen we hem een slaapplaats aanbieden? Hij zoekt er nog één en wij hebben plaats genoeg, en ook plenty eten. Hij accepteert het aanbod graag en aarzelend, het kost weinig moeite om hem over te halen.

We brengen zijn rugzak samen naar ons adres en spreken af dat hij vanavond mee-eet. Daarna kunnen we nog naar één van de 9 lichtshows die vanavond worden gegeven. Op gebouwen wordt een lichtshow geprojecteert, ongetwijfeld vergezeld van muziek, het beroemde Franse 'son et lumiere'. Volgens een local is de mooiste op het museum, dat heel praktisch bij ons om de hoek ligt.

We lopen niet meer, en dat betekent het einde van deze blog. Terugkijkend op de afgelopen weken vielen een aantal zaken op:

- de route was veel pittiger dan verwacht. In de topoguide zat geen hoogteprofiel, wat ik uitlegde als 'hoogteverschillen zijn niet noemenswaardig', maar dat waren ze dus wel. Het was continu klimmen en dalen. Dat maakte de wandeling interessanter maar ook zwaarder dan gedacht.

- we kunnen het nog, lopen. De eerste dagen met rugzak deden zeer, na een dag of 10 was de conditie weer helemaal terug.

- de route was aardig, maar zeker niet spectaculair. We liepen vooral door landbouwgebied, met hier en daar plukjes natuur. Vooral over asfalt en zand/steenslagwegen, nauwelijks over wandelpaden.

- de infrastructuur was prima, plenty leuke campings en als die er niet waren verbijsterend betaalbare gîtes, terwijl we wel altijd een eigen kamer hadden (geen slaapzaal dus). Met lieve mensen overal, heel fijn. De enige misser was de graftombe bij l'Allemane, daar hadden we gewoon de tent op moeten zetten.

- de rugzakken waren net wat te zwaar, te veel zooi meegesleept (badhanddoeken, eten...), kunnen we verder in strippen.

- we hadden iets te goed weer, de hitte hakte er flink in. Het betekende echter ook zorgeloos kamperen en nooit zorgen of we de was wel droog zouden krijgen.

Fijn dat jullie weer meereisden! Tot ziens volgend jaar, dan gaan we flink op pad: in april/mei lopen we de Fransiscusroute van Florence tot Rome, waar we van juni t/m augustus gaan lopen ligt nog open. Suggesties?