Zandhoven - Kalmthout, 31 km

Ingeborg blijkt een prima kok en we genieten van curry, salades en een goed gesprek. Als de zon ondergaat wordt het meteen koud in de tuin. Ingeborg vertrekt naar een afspraak en laat ons, twee volstrekte vreemdelingen, alleen achter in haar huis. Eerder ervoeren we zoiets ook al toen we aankwamen bij Rita: ze zou nog niet thuis zijn maar we waren evengoed welkom, de poort was open en we konden zo doorlopen naar het tuinhuis waar we sliepen. Mooi concept VodF, lieve gastvrouwen voor deugende reizigers.

We zijn nog niet moe dus we schieten lekker op in onze boeken vanavond.

Ontbijt om 7.45. Het blijkt hier een zoete inval, een vriend komt een kop koffie halen, een zoon komt langs, en dat alles rond een uur of 8.

1 mei is een feestdag in België dus iedereen heeft vrij. Als we vertrekken is het stil op straat: geen ochtendspits. Vandaag lopen we een zelfbedachte route: de GR5 loopt via Wuustwezel, als we die zouden volgen zou de route 42 km worden en dat is ons te gortig.

Rond een uur of 10, als we de eerste 7 km er al op hebben zitten, start het grote recreëren. We lopen ruim 20 km langs het antitank-kanaal dat vóór WO2 is gegraven om de Duitsers uit de Antwerpse haven weg te houden. Dat is jammerlijk mislukt, ze hebben er wel een 33km lang natuurgebied aan overgehouden waar nu enthousiast gefietst en gewielrend wordt. Het is verrassend prettig wandelen en het wordt niet saai omdat de bossen en de omgeving steeds net een beetje veranderen, het kanaal niet streeprecht is en is voorzien van nu pittoreske bunkers.

Halverwege dit kanaal komen we bij een echt kanaal uit, het kanaal Dessel-Schoten, en daar ligt heel handig een open restaurant aan. Het is 12 uur, we gaan er onze lunchpauze doorbrengen.

En dan weer terug naar het antitank-kanaal, op een of andere manier kruist dat het 'echte' kanaal. Soms lopen we aan de getemde linker-, soms aan de wat ruigere rechterkant en we maken een bonuslus door een schitterend kasteelpark, je moet iets om aan de 30 km te komen.

Na 20 km pauzeren we op een bankje, een man op de fiets vraagt of we zijn vrouw (met blauwe fiets) hebben gezien, hij is haar kwijtgeraakt. Nee, ons is niks opgevallen. Hij belt haar en er ontstaat een verwarrende conversatie. Zij is rechtuit gereden, maar waar dan? En wat is de rechterkant van het kanaal? Communicatie, altijd lastig. Er stoppen en zoeken meer fietsers hier, je kunt ook té veel fietsroutes hebben. En daar is zowaar de mevrouw  met de inderdaad zeer blauwe fiets. We sturen haar achter haar man aan, en zo is er weer een huwelijk gered.

En dan verlaten we de fiets- en wandelroutezone en wordt het rustig. Een wortelig paadje brengt ons naar een heidegebied, van Pjotr moet ik door het mulle zand voor de foto. Het is een militair gebied, de Belgen zijn inmiddels gestopt met oefenen, in Nederland gaat Defensie 'de protocollen onderzoeken'. We hopen dat Woensdrecht niet in de fik vliegt voor ze daarmee klaar zijn, daar moeten we morgen nog langs.

De heide grenst aan een villawijk XXL, met rond elke villa een park van een paar hectare. Zo'n grote huizen en 0 VodF adressen. Waarschijnlijk zijn alleen vrindjes met een cabrio welkom. En maar protesteren tegen appartementenbouw, je wilt natuurlijk niet dat het plebs z'n kroost straks dumpt op basisschool Het Zonnekind. We zien in de hele wijk helemaal niemand.

We zijn blij met een terrasje buiten het miljonairsgetto. De rij voor de ijsjes is lang, wij kiezen voor even zitten en een koude 0,0. De serveerster kan wel een collega gebruiken, het is goed dat we de tijd hebben. Als we een half uur later gelaafd vertrekken is de mevrouw die in de brandende zon in de ijsjesrij aansloot toen we tegelijkertijd aankwamen, nét aan de beurt.

Beetje pech, de overweg is dicht en de trein laat minutenlang op zich wachten. We passeren station Heide, waar ook de kermis staat en lopen kilometerslang strak langs het spoor, voorbij station Kijkuit. De volgende overgang begint ook te klingelen. We zien dat de trein in de verte stopt bij Kijkuit, hoezo gaan dan nu die bomen al dicht hier? Voor alles is een eerste keer: we gaan niet staan wachten op een stilstaande trein en slalommen naar de overkant. Pas minuten later volgt de trein.

Kalmthout beschikt over uitgebreide groene buitenwijken, vast fijn om te wonen, niet per se interessant om te bewandelen. Mijn horloge zoemt: kilometer 30 zit erop. We vinden het prima dat we er bijna zijn maar moe zijn we niet, wel kicken dat het lopen ons zo makkelijk afgaat.

Dit keer hebben we een heel appartement voor onszelf met eigen opgang, badkamer en stapelbed. We regelen met gastvrouw Martine dat ze nu al de ontbijtspullen + lunchpakketmateriaal brengt, dan kunnen wij goed vroeg weg morgen en kan zij lekker uitslapen. We willen morgen zo vroeg mogelijk in Bergen op Zoom zijn, dan is het nog twee uur treinen naar een feestje in Limburg.