Pontassieve - Florence

22,2 km, 588m omhoog, 621m omlaag

We werken de flauwe lauwe Spritzen weg en verkassen naar een pizzeria even verderop. Die heeft wél koud prikwater, en lekkere pizza. 

Door een nu helemaal uitgestorven Pontassieve lopen we terug naar 'huis'. We nemen nog even een kijkje bij het punt waar de Sieve en de Arno samenkomen, stromend water is altijd mooi.

Onze kamer is koel en rustig, zó koel zelfs dat op enig moment de pyama's aan gaan. In de ochtend vertrekken we ontbijtloos richting een café om daar alsnog te ontbijten. Pontassieve is de eerste Italiaanse stad waar de woonwijken mooier zijn dan het centrum: groen, ruim opgezet, levendig en mét een fijne bar waar we kunnen ontbijten met sciacciate, verse jus en cappucino. Lunchsciacciate gaan ook meteen mee.

Het weer is stralend en nog lekker koel. Langs weelderige volkstuintjes lopen we Pontassieve uit. Dan is het klimmen geblazen, even over asfalt maar al snel over kleine bospaadjes. Het is spoorzoeken naar roodwitte markeringen en hier en daar moet Pjotr spieken op Osmand, er lopen zoveel paadjes. We klimmen weer makkelijk en zweten er lustig op los. Op een wat opener stuk door olijfgaarden en langs huizen-met-zwembad-bovenin-de-heuvels kunnen we op adem komen en wat verder weg kijken over groene heuvelruggen besprenkeld met dorpjes. Ik zie een hop, hij zit in een boom. Veel sprinkhanen ook vandaag, die hebben we nog miet zoveel gezien. De cycaden staan ook massaal aan, in een dal creeert dat zelfs een soort echo die op white noise lijkt.

Nog een pittig stukje klimmen en dan zijn we boven én zien we de vlakte waarin Florence ligt. We komen vlak langs het Convento dell'Incontro (klooster van de ontmoeting), op vrijdag t/m zondag doen ze echter niet aan ontmoeten dus we slaan het over. We zetten de stoeltjes op in een berm met superuitzicht over Florence en wijde omgeving, genieten van de meegesleepte kersen en maken een praatje met een paar Italianen die hier de hond uit komen laten.

Nog 12 km, en alleen maar naar beneden, eitje toch? De eerste kms zeker, over brede paden en asfalt, met mooie uitzichten en  nauwelijks verkeer. Beneden in de vlakte wordt het minder: allemaal kleine smalle weggetjes met muurtjes erlangs en behoorlijk wat verkeer. We bereiken de Arno, aan het zandpad dat daarlangs loopt wordt echter overal gewerkt en er zit niks anders op dan de parallelweg te lopen. Daar is meer schaduw maar er wordt óók gewerkt, we zien heel wat oranje netten waarmee bouwplaatsen worden afgezet vandaag. Op een bankje bij een jaren70 kerk verorberen we onze broodjes, lekker. Even verderop is het mooie park, jammer dan. We  steken de Arno een brug te vroeg over en kunnen daar wel via een zandpad langs het water. Waar we naar boven moeten drinken we een colaatje. Er lijkt geen einde te komen aan de laatste kms, misschien ook wel omdat de temperatuur inmiddels tot 34° is gestegen. Nog een stukje langs de Arno, dan slinger, slinger de stad in, en daar is-ie dan toch: de Santa Croce, de grootste Franciscaner kerk, en voor ons het eindpunt van de Franciscaanse Voetreis. De selfie van ons + kerk begint er na 3 pogingen op te lijken als een voorbijganger aanbiedt een foto te maken. Nou, eigenlijk graag, en het resultaat mag er wezen.

We willen even de kerk inlopen voor een stempel en bedenken dan dat ze meer aandacht vraagt en dat het gedoe gaat geven met onze rugzakken. Eerst naar ons klooster en dan later frisgedoucht terug, is plan B. Het klooster is snel gevonden. Het ligt hartje stad, we hebben een kamer op de 2e verdieping aan de grote groene binnentuin en horen dus cycaden ipv stadsgeluid. En bouwherrie. We hebben al veel bouwactiviteit gezien de afgelopen weken maar Florence spant wel de kroon, om de paar honderd meter beland je hier bij de volgende bouwput.

We blijven hier één dag en beginnen zondag aan de Via degli Dei, dat is zes dagen lopen naar Bologna.