Monzuno - Nova Arbora

18,1km, 595m omhoog, 802m omlaag

Het eten was verukkulluk. Fritatta, met eieren van de kippen die hier rondscharrelen, groentencurry met rijst, zelfgemaakte humus, salade, kaas, courgette, allemaal even lekker. Na 7 weken pasta, pizza, pizza, pasta een verademing. En mooie gesprekken met de vrijwilligende jongelui hier, met allevier verschillende achtergronden en motieven. Ze zijn hier terechtgekomen via WorkAway, een site die vrijwilligerswerk aanbiedt. Ze nemen bazin Lilith het nodige werk uit handen en krijgen in ruil daarvoor kost en inwoning.

Er zijn nog twee wandelaars, Italianen van onze leeftijd uit Firenze. We krijgen tips over waarheen te gaan in Firenze als je de toeristen wilt mijden: Forte di Belvedere en de parken en pallazzi daaromheen. Niet verder vertellen!

Om hlaf 9 gaan we op pad, na een rustige nacht in de tent die niet echt vlak stond. In Monzuno drinken we een cappu in de bar, gewoon omdat het kan. De 80+ mevrouw die achter de bar staat wil 'm per se zelf komen brengen, zo blijf je jong. Je ziet hier in praktisch alle bars en restaurants twee of drie generaties samenwerken, mooi gezicht wel. Monzuno is een kleurrijk en levendig plaatsje, ze maken er hier wat van, daar kunnen de Pontassievers nog wat van leren. 

De eerste kilometers na Monzuno zijn niet geweldig. De route volgt de weg, en die voert naar de snelweg Bologna-Firenze en is dus druk. Hier en daar zijn er met wisselend succes zandpaadjes gemaakt parallel aan die weg, achter de vangrails langs scharrelen is echter ook niet alles. We zijn blij als we een andere asfaltweg op mogen waar veel minder verkeer is. Het is benauwd en nevelig vandaag, en we zweten weer op volle kracht. Bij een kraantje koelen we: hoofd eronder, armen spoelen, drinkwater verversen. Ik bedenk ook dat we misschien iets leuks moeten gaan regelen in Bologna. Een foodtour misschien? Pjotr heeft er al snel eentje gevonden en ter plekke boeken we 'm. Ik doe ondertussen een aanvraag voor een Greeter uit, dat is een vrijwilliger die het leuk vindt anderen iets van zijn/haar stad te laten zien.

Dan wordt het tijd om door te lopen: ik heb gisteren het laatste lunchtafeltje bij La Vecchia Trattoria Monte Adone weten te reserveren, dan moeten we daar wel rond 12 uur zijn. De route wordt mooier, we mogen wat meer door het groen en door weidse weiden. Op een smaller paadje schiet er een flinke slang voor Pjotr langs en even later klapwiekt een patrijs geschrokken op.

We naderen de Monte Adone, het uitzicht daarvandaan schijnt een hoogtepunt van de VdD te zijn. Voorlopig zien we vooral van een afstandje hoe hoog en stenig de berg is. Een grote punt lijkt los te gaan breken van de rest, we zien even later dat de weg die daar onderdoor loopt inderdaad afgesloten is. 

Netjes op tijd bereiken we de Trattoria, beroemd om het fantastische uitzicht op de berg. Maar nu even niet: er staat weelderig groen in de weg. Met schaduw zijn we nu echter blijer dan met uitzicht. Dit is met recht een ouderwetse trattoria. Voor €12 krijg je een primo, een secondo, een contorno en water. Een kaart is er niet, ober Matteo komt bij iedereen langs om te vertellen waar je vandaag uit kunt kiezen. Pjotr wankelt bij de vraag of we wijn willen, zijn verstand overwint. Ik zie later dat Matteo aan zijn linkerhand nog maar één vinger heeft en snap waarom hij niet met borden gaat lopen. Dat doet zijn grootvader.

Welgevuld en uitgerust zetten we na een goed uur de tocht voort. We mogen meteen de Monte Adone op, en om de feestvreugde te verhogen heeft moeder Natuur de thermostaat een paar graadjes hoger gezet, 34° in de schaduw is het weer. In de schaduw koelen we dankzij het zweten best goed af, in de zon wordt dat lastiger. We klimmen vlot naar boven over de zandstenen rotspaden en boven aangekomen maakt Pjotr het filmpje van de dag. We zijn heel tevreden met onszelf, die klim hebben we rap verstouwd. Het is even zoeken naar het pad, we moeten naar beneden maar het pad gaat toch echt naar boven? Oh, we waren nog bepaald niet op de top dus. We blijken nog een heel stuk te moeten klimmen, en hoe: over een echt rotspad waar we ons regelmatig met grote stappen omhoog moeten hijsen, plotseling zitten we in een soort van Alpenklim. En dan toch de echte top, fantastisch uitzicht en diepe afgronden. Heel diep onder ons zien we de snelweg door het dal kronkelen, met speelgoedautootjes die in tunnels verdwijnen. De nevel van vanochtend is weggebrand dus ook de heuvels liggen prachtig in beeld. We maken een hoogstepuntselfie van onze bezwete kopen en Pjotr blijft fotograferen, zo mooi daar. Ik wordt wat onrustig van die afgronden, voor mezelf ben ik niet bang maar ik heb liever niet dat Pjotr daar in kukelt.

Dan naar beneden, een hele onderneming die we stap voor stap uitvoeren, met dank aan de locals die op de steilste stukken trapjes hebben aangelegd. We dalen af door bos, dat is qua temperatuur wel fijn. De afdaling eindigt in groene weilanden, een heel andere omgeving. Het is inmiddels een uur of 3, wij hebben nog een km of 2 te gaan maar we blijven wandelaars tegenkomen die de berg nog over 'moeten'. Ik heb met ze te doen.

Rond half 4 bereiken we onze b&b, Nova Arbora, tevens botanische tuin. Daar worden we even geparkeerd en van een welkom glas icetea voorzien voordat we naar onze kamer gebracht worden. Die is niet al te groot en heeft geen eigen badkamer maar kost wel €125. Dat is stevig aan de prijs, er viel echter niks te kiezen hier in de buurt. Na een verfrissende douche zoek ik het zwembad op, het water is heerlijk maar na een half uurtje winnen de muggen en vlucht ik naar binnen en voeg me bij Pjotr die daar al lekker zit te lezen.

Vanavond eten bij een restaurant 20 min lopen verderop en dan morgen de laatste wandeletappe, komen we gelijk met de Vierdaagselopers over de finish!