La Futa - Monzuno

25,6 km, 847m omhoog 1145m omlaag

De pizza in het campingrestaurant is lekker maar ik ben te moe om 'm helemaal op te eten. Terwijl de barmuziek klinkt, kinderen spelend rondrennen en er geknald wordt met autodeuren val ik in slaap. Rond 1.30 word ik wakker van lawaai: alle, en dat zijn er veel, vuilniscontainers op het parkeerterrein verderop worden geleegd. Een half uurtje later is die klus gefikst en vertrekt de traktor. Dan hoor ik alleen nog kikkers, dat slaapt beter.

Rond 7 uur op, ontbijt bij de bar en op pad voor weer een lange etappe. Eén van Pjotr's slippers is gesneuveld, laten ze die nou verkopen in het winkeltje. 

Het is, zoals gewoonlijk, mooi weer, en nog niet te warm. We beginnen met een klim door het bos naar het hoogste punt van de VdD. Daar hangt een bel die je mag luiden, brengt geluk geloof ik. We zien vandaag ook een paar stukken Via Flamminia: oude Romeinse weg. Met een hek ervoor, we mogen er niet overheen lopen. Daar zou-ie natuurlijk vreselijk van gaan slijten. Na een paar kilometer door heerlijk beukenbos komen we in weidegebied terecht, mét uitzicht op heuvelrug na heuvelrug. 

Het is heiig en wat benauwd vandaag, het zweet stroomt echter minder overvloedig dan gisteren. Toen heb ik voor de eerste keer ooit schuurplekken opgelopen, niet fijn. Pjotr's zijdezachte onderbroek-met-pijpen brengt redding.

We pauzeren bij een waterkraantje, we zijn wat slordig met water vandaag en het kraantje is zeer welkom. Er ligt ook een dop die past op mijn wandelstok, de tweede set Rietidoppen bleek ook van peperkoek en zit ergens hoog opgestroopt op de stokken nutteloos te wezen. Met dop loopt de puntloze stok toch lekkerder.

Rond lunchtijd zijn we in Madonna dei Fornelli, we hebben er dan 15 van de 25km op zitten. We zitten er een beetje doorheen, Pjotr heeft weinig energie en ik heb ook niet veel zin in nog eens 10km geklauter. We pauzeren lang, en halen cola en chips om suiker, zout en caffeine in te laden. Dan lukt het wel weer de moed bij elkaar te rapen voor de laatste 10. Tijdens de klim het dorp uit werp ik een blik op Pjotr's thermometer: 36°! Dat hadden we niet in de gaten en verklaart onze lamlendigheid deels. 

Zoals wel vaker schiet de weg te hulp: als we het dorp uitgeklommen zijn komen we in open gebied terecht. Over een makkelijke zandweg met naar alle kanten uitzicht klimmen we rustig richting een aantal windmolens die op de top staan. Waar we in de volle zon lopen staat een verkoelend windje, en er is ook nog best veel schaduw. De eerste 5km komen we goed door zo.

De laatste 5 zijn ook best mooi, maar we zijn gewoon moe, en we hebben haast. Er dreigt regen en onweer, de buienradar voorspelt een paar uur regen en achter ons ziet het er al heel grauw uit. We willen de tent wel hebben staan voor het losgaat. We logeren vandaag bij Acatu, een rifugio grotendeels gerund door vrijwilligers. Tegen vijven komen we daar aan. We worden rondgeleid en terwijl het begint te donderen en waaien zetten we rap de tent op, op een wat mottig achterafplekje. Als-ie staat grijpen we snel wat kostbaarheden en noodzakelijkheden om te douchen en dan vluchten we het hoofdgebouw in. Na een half uurtje schijnt de zon weer, er is geen druppel gevallen. Het onweer is net ten zuiden van ons langsgetrokken.

We douchen in een nogal groezelige badkamer die zo te zien door veel mensen permanent gebruikt wordt, er hangen tig handdoeken en staan nog meer soorten doucheproducten. Maakt niet uit voor een keertje, schoon worden we toch wel. Maar wat te doen met de natgezweette kleren? Ik ga het vragen, en ze mogen meteen in de wasmachine. Da's fijn! Misschien wordt Pjotrs' shirt dan ook weer schoon: die was gisteren zo kleddernat bezweet dat zijn zweet de verf van een stoel heeft geweekt. Er staat nu dus een rugleuning op z'n rug...

Nu pauze, en om 8 uur gezamenlijk 'pelgrimsdiner', vast leuk.