Faramans - l'Allemane

24,1 km, 392 hoogtemeters

De nacht is koel en rustig, verkwikt staan we tegen half 7 op. Om 8 uur zitten we al aan de koffie in het dorp, waar nu wel alles open is. Ik haal lunchquiches bij de bakker, en een koek voor de ochtendpauze.

Het is weer heerlijk wandelweer, stralende zon en een koel noordenwindje. We lopen nog steeds door de zonnebloemen en graanvelden, soms over asfalt, soms over landweg. Ietsje hoger dan gisteren en omdat het helder weer is zicht op de Alpen ruim 100 km ten oosten van ons, blijft een prachtig gezicht. Voor ons doemt de Pilat op, de heuvels die we na morgen in gaan. 

Pjotr ontsnapt bij het oversteken van een weggetje maar net aan een auto die plots de bocht om komt scheuren. Daardoor heeft hij te weinig oog voor de modderplas voor hem en stapt daar middenin: tot zijn enkel zakt hij in de diarreedikke modderbrij. Hij sopt verder tot Pommier de Beaurepaire, weer zo'n minidorpje met kerkje, mairie, bibliotheek, parkje, toilet, en WO1 monument. Als er 200 mensen wonen is het veel. Het parkje is net met een strimmer bewerkt en het maaisel wordt met een XL bladblazer verwijderd. Als de benzinedampen zijn opgetrokken is het er prettig pauzeren.

Pjotr ontmoddert sokken en schoenen in de wastafel van het toilet. Terwijl hij daarmee bezig is stopt er een auto waar 2 dames uitbuitelen. Het is de Duitse wandelmevrouw die we gisteren spraken, ze wordt door haar gastvrouw weer op de route gezet. Ondanks de taalbarriere, ze spreken twee soorten brabbelengels, is het dikke mik geworden tussen de dames. Wat ze niet zeggen kunnen giechelen ze gewoon, het lijken meer twee pubers dan twee zilverharige zestigplussers. Pjotr is inmiddels terug en maakt met hun telefoons foto's van het stel. Als ik opmerk dat ze wel zussen lijken zijn ze het daar helemaal mee eens: zo voelt het inderdaad na 2 nachten.

Meer zonnebloemen, graan, uitzicht & asfalt volgen, en het is ook nog eens bijna vlak, we schieten dus hard op. Alle muggebulten zijn zo'n beetje uitgewerkt, dat is ook lekker.

Bij Revel-Tourdan komen we uit bij een mooie picknickplek aan de voet van het kasteel. We smullen van de quiches maar krijgen ook overal jeuk. We zien wel een paar muggen maar die kunnen toch niet verantwoordelijk zijn voor alle jeukbulten die we plotseling hebben? We maken dat we wegkomen, maar het is al te laat. We zitten onder de jeukbulten, hoe dan? Even verderop vinden we een ander parkje, dat beestvrij lijkt te zijn. Daar zetten we, gekweld door jeuk, de lunch voort.

Na een laaange lunchpauze, we willen niet te vroeg op ons volgende adres aankomen, verlaten we Revel-Tourdan. Het is heet geworden en we mogen door de volle zon heuvelop en heuvelaf. We kruisen het TGV-tracé, dat als een ijzeren gordijn door het land snijdt. Lopen over de kiezelweg langs het spoor tot we bij een tunnel komen is naar, het hek werkt afstotelijk. De twee hertjes die aan de andere kant van die weg door de wei hupsen kunnen het gevoel van 'wegwezen hier' niet verjagen. Een km of 5 voor het einde zetten we de stoeltjes op voor een laatste pauze, en om een uur of 3 beginnen we aan de laatste etappe van vandaag.

Die begint met een klim in de zon, en die klim eindigt bij een watertoren. De watermaatschappij is niet zo attent geweest een kraantje aan te leggen voor voorbijgangers, dus we behelpen ons met lauw bidonwater. We bereiken een punt waar de route twee opties biedt: een zuidelijker lus die door wat dorpjes loopt, of een noordelijker route die recht door het bos gaat. Die nemen wij, want daaraan ligt de boerderij waar we vanavond logeren. In het bospad staan veel en diepe plassen. Door de struiken lopen omweggetjes om ze te vermijden, die paadjes zijn zo platgelopen dat het lijkt alsof de plassen zo'n beetje permanent zijn.

Om 16.15 bereiken we de boerderij waar we gaan logeren. Ze werken er met permacultuur. We krijgen een klein soort van grotje om in te slapen.

 De douche + droge wc liggen even verderop in de bosjes. Ze zijn splinternieuw en brandschoon en voorlopig voor ons alleen. Er zit wel een enorme spin in de douche. Vroeger was dat normaal op elke camping, nu is het even wennen🕷.

Tot onze verrassing is er ook een zwembadje, fijn om even in de dobberen. Vanavond eten we hier mee, benieuwd naar wat we voorgeschoteld krijgen. Bereik is hier nauwelijks, dus foto's volgen later.