Vezzano, rustdag

Leuke camping dit. Er zijn praktisch alleen Italianen, we hebben verder alleen nog een Belgisch gezin gespot. Ze zijn hier extreem hondvriendelijk en bijna iedereen heeft dan ook zo'n vrolijke viervoeter bij zich, variërend van keffende pantoffels tot goedmoedige Deense doggen. Ze worden goed onder controle gehouden en mogen zelfs mee naar het zwembad. Ze mogen nog net niet in het water. De camping is nog in opbouw lijkt het: het zwembad is al best mooi en er zijn zo te zien grootsere plannen. Een douche bij het zwembad ontbreekt nog, da's wel bedenkelijk.

We eten goed in het campingrestaurant terwijl Golden Lady, een band bestaande uit twee dames in zilverglitter en twee mannen in het zwart jaren 70/80 disco ten gehore brengt. 

Ze spelen nog als we naar de tent gaan en bij de zwoele klanken van een Donna Summerhit val ik in slaap.

Pas om half 10 staan we op, dat is wel extreem. Het slaapt zo veel lekkerder buiten in een tent dan warm of ge-aircood onderdak. We ontbijten met de laatste muesli-van-thuis en halen een cappuccino, met voetbad, sorry sorry, bij de bar.

Dan klimmen we door het bos naar La Verna, het hoofdklooster van St. Franciscus en de plek waar hij stigmata ontving. Onze lijven protesteren, hoezo klimmen op een rustdag? Binnen de kortste keren zijn we drijfnat van het zweet. We beklimmen wel mooi de heiligste berg ter wereld, althans dat vinden ze hier.

We kijken in alle rust rond in het klooster en de omgeving, veel andere bezoekers zijn er niet. Het is er prachtig: schitterende natuur, mooie kunst, veel enorme della Robbia's vooral, en heel veel historie. Een bijzondere plek, fijn om die vandaag op ons gemak te kunnen bekijken ipv morgen onderweg met nog een lange tocht voor ons.

We halen een stempel in de souvenirwinkel, deze hoort zeker op de bijna volle kaart. We gaan eten bij de Foresteria, die hoort bij het hotel en pelgrimsverblijf. Het is hier onwaarschijnlijk druk en door de akoestiek een heksenketel van jewelste. We krijgen het laatste tafeltje en eten daar een lekker bordje pasta. Bij de kassa staat een enorme rij, bij de koffiebar ook, klanten en personeel lopen af en aan. Een gesprek is niet mogelijk, dus we beperken ons tot rondkijken, ook leuk. 

De terugweg is een stuk minder zweterig: over een prima pad door een wondermooi bos. Op de camping wacht het zwembad, tot er rond een uur of 5 een frisse wind opsteekt. Nog een uurtje lezen bij de tent, dan een aperitief, hapje eten en op tijd naar bed. Pjotr roept vandaag uit tot de beste rustdag so far, ik ben het met hem eens.