Stroncone - Greccio

15,2 km,  672 m omhoog 417 omlaag

We eten de pizzastukken op het terras-met-uitzicht bij de bar. Ze smaken naar bijna niks en kosten ook bijna niks. Ik nodig een Duitse sololoopster uit bij ons aan te schuiven. Ze heeft een lelijke wond op haar knie na een uitglijer. Ze loopt op niet-echt-wandelsandalen nadat ze er achter kwam dat haar zware bergschoenen tot blaren en andere ellende leidden. Ze maakt een bedrukte indruk en dat is niet helemaal onterecht met de etappe die ze voor de boeg heeft. 

Ik loop een rondje door het prachtige dorpje: allemaal smalle kruip-door-sluip-door straatjes en heel wat bezienswaardigheden die natuurlijk allemaal dicht zijn 's avonds. Het dorp ligt op een kam met aan een kant panoramisch uitzicht en aan de andere kant diepe groene kloven. Het lijkt alsof het dorp behekst is: geen mens te bekennen maar wel onwaarschijnlijk veel katten... 

We slapen uit tot na zevenen: vandaag een korte etappe en vanaf 7.30 ontbijt in de bar. Met een lekker sapje, fijn. 

De kattenvloek is uitgewerkt en het dorp bruist weer van het leven. Ik haal wat fruit en zonnebrand, met zwemplannen en 35° in aantocht geen overbodige luxe. Als we de sleutels inleveren krijgen we nog een afscheidsespresso, lekker hoor. 

We gaan op weg naar de camping een km of 8 verder- en 500m hogerop, we willen daar kamperen en van het zwembad genieten. Het is pittig klimmen over het mooie pad door de bossen en we zweten enorm. We worden ingehaald door stoere gravelbikers met accus en een stevig doorlopende meneer zonder bepakking. Onderweg bedenk ik dat we na het zwemmen ook wel door kunnen lopen naar Greccio, dat is maar een km of 7 erbij en zorgt ervoor dat de etappe van morgen niet onnodig lang wordt. Pjotr is het met me eens en tijdens een eerste pauze, bij een overdekt rustplekje dat precies op de juiste plek is neergezet, regel ik overnachting + eten in Greccio. 

We klimmen verder naar de camping, de laatste kms over asfalt. Het heet hier I Prati, de weiden, en aan de ge- en verbodsborden te zien, wordt hier druk gerecreëerd op zon- en feestdagen. Het is hier ook prachtig, en de lucht is veel frisser dan 'beneden', veel minder vochtig en koeler. 

Bij de camping aangekomen vraag ik of we mogen zwemmen. Helaas, het zwembad is nog niet gevuld 'want het wordt hier 's nachts nog best koud'. We nestelen ons op een terras dat duidelijk ingericht is op veel publiek voor een lange pauze + lunch. De knul die ons bedient grijpt z'n kans om Engels te oefenen. De mussen hier vallen aan op onze cola's, eentje hapt zowaar in mijn citroentje.

Het is hier maar 25° en in onze natgezweette t-shirts koelen we zowaar af. Na anderhalf uur stappen we op. De etappe van vandaag is nog maar een km of 7 en overwegend bergaf, dus we hebben zeeën van tijd. Het is prachtig hier, hoog (900 m) op de weiden, en we hebben ze helemaal voor onszelf. Een paar km verderop klappen we de stoeltjes uit voor een siesta in het groen. Overal zingen vogels, we horen ook de koekoek weer, en het zoemt van de insecten, die ons wonderlijk genoeg totaal met rust laten. Het is hier zeldzaam vredig.

Na een uurtje trekken we verder en na het hoogste punt komen we uit op een min of meer betegeld pad dat ons naar beneden voert door een prachtig schaduwrijk bos. We missen de afslag naar het klooster waar st. Franciscus in 1223 de kerststal heeft bedacht, omdat het tegelpad daar niet heen blijkt te gaan. We mogen een stuk terugklimmen en een klein zandpaadje in. Een kilometertje verder komen we bij het klooster aan. Net als gisteren ligt het er prachtig bij. We bezoeken het eenvoudige kerststalletje en kijken rond in de sfeervolle kerk. Het is er rustig, verder is er enkel een groep bezwete Tsjechen en een Aziatische groep die een mis bijwoont en toegesproken wordt door een vrolijke priester. We halen een stempel bij de souvenirwinkel waar ook kerststalletjesbenodigdheden te koop zijn. Pjotr wordt even hebberig maar eigenlijk vinden we ons eigen stalletje het mooist.

Nog ruim 2 km naar Greccio. Er is een wandelpad langs de weg gemaakt, dat is vast goed bedoeld, maar het ligt dit uur van de dag vol in de zon, wij kiezen voor beschaduwd asfalt. Er rijdt hier niks (dat verbaast ons al een paar dagen) dus onveilig is het niet. Rond 17.15 bereiken we Le Cementine, waar we vriendelijk ontvangen worden door Victoria, die straks ook lasagna voor ons maakt. We krijgen een ruime, koele kamer en ook de leefkeuken ziet er gezellig uit. Tijd om onszelf en onze kleren te spoelen.

De route was prachtig vandaag, en van tegenliggers hebben we gehoord dat het vanaf nu heel mooi is. Benieuwd naar morgen, dan gaan we naar Rieti, door wat er uit ziet als een zinderende vlakte...