Rustdag Rieti

Na een lange douche, het spoelen van de kleren en een uithijgsiesta gaan we weer aan de slag: Rieti wacht, en er zijn wat boodschappen te doen. De punt van één van mijn wandelstokken is afgebroken en moet óf vervangen worden door een nieuwe punt of afgedekt worden met een dop. Dankzij google navigeren we vlot naar een buitensportzaak die na enig rommelen in een laatje tot de conclusie komt dat ze me niet kunnen helpen. Ze tippen wel een andere zaak, waar in zo'n zelfde la gerommeld word en wél een zakje met doppen en ander klein spul gevonden wordt. Ik mag alles hebben voor 8 euro, de doppen neem ik dankbaar mee, de rest verdwijnt weer in het laatje. 

We lopen langs bij de Tourist Info. Die is dicht, openingstijden ontbreken, als je wat wilt kun je een nummer bellen. Lekker bezig Rieti! Dan bedenken we zelf wel wat.

Tijd voor een aperitivo. We bemachtigen een plek op het mooiste terras, dat helemaal vol zit en geteisterd wordt door zeer opdringerige duiven. Mijn wandelstok komt wonderwel van pas om ze weg te jagen van onze chips. Als er mensen vertrekken die wat pinda's achterlaten storten zich daar -tig duiven tegelijk op, een Hitchcock is er niks bij. 

In een restaurant vlakbij onze b&b bemachtigen we het laatst beschikbare tafeltje. Er zijn nog wel tafeltjes vrij maar er is niet genoeg bediening. We eten lekkere groenten, pasta en Pjotr ook nog kip, en voeren een uitgebreid gesprek met de Italianen aan het tafeltje naast ons. Hij 80, zij 74, een nieuwe relatie op latere leeftijd en samen op weg met de camper. Dit soort ontmoetingen zijn toch wel de krenten in de pap.

Als we naar buiten gaan is het donker en blijkt de feestverlichting aangezet te zijn, het lijkt wel kermis of kerstmis, hilarisch.

Deze vrijdag hebben we onze eerste rustdag. We dwalen wat door Rieti, waar letterlijk en figuurlijk aan de weg getimmerd wordt: er staat heel wat in de steigers en hoofdstraten zijn opgebroken. Het gaat vast mooi worden. We vinden het monument waarmee het midden van Italië, de Navel, wordt aangeduid. De navel van de wereld ligt dan weer in het Vaticaan, hoe die twee zich tot elkaar verhouden roept vragen op. Bij de Navel worden we uitgebreid toegesproken door een mevrouw die zich ernstig zorgen maakt over de toestand van de wereld en nog veel meer. Het duurt even voor we verder kunnen, we weten niet zeker of het aan ons Italiaans of aan haar verhaal lag dat we er niet veel van begrepen. 

We gaan vandaag de Cascate di Marmore bezoeken. 300 voor Christus besloten de Romeinen dat het een goed idee was het meer van Velino, dat toen op de vlakte van Rieti lag, leeg te laten lopen. Dat ging niet erg gecontroleerd en leidde tot enorme overstromingen én de grootste door de mens gemaakte watervallen, die al honderden jaren door toeristen bezocht worden. Ze zijn mooi, zie filmpje. Daarnaast deed meer dan 2300 jaar lang elke nieuwe beschaving z'n best de waterkracht onder controle te krijgen en te benutten, ook nu nog werken er grote waterkrachtcentrales. 

Daar komen is zo simpel nog niet: de treinkaartjesautomaat weigert me de goede kaartjes te verkopen dus ik installeer de Trainline-app maar weer. Het stationnetje is verbijsterend: om op het perron te komen moet je de sporen oversteken. Iedereen staat in de schaduw van het station te wachten, en als het wrakke en compleet ondergegrafitiet treintje eraankomt wordt iedereen gemaand snel het spoor over te steken. De trein toetert nerveus, oh nee, wachten jullie toch nog maar even. Ze rijden wel hier, dat kun je van de NS niet zeggen deze week.

We hebben last van rustdagblues, best een klus om zo'n dag gevuld te krijgen en veel gedoe om ergens te komen.

Vanavond is er een gratis dansvoortstelling in het imposante theater hier. We zijn benieuwd naar dat theater, dus we schuiven aan bij de voorstelling. Het blijkt de jaarafsluiting van de dansschool te zijn, we zien danseresjes in de dop de eerste stapjes op het podium zetten. Niet verkeerd, debuteren in zo'n mooie zaal. 

We eten wat de pot schaft in een echte trattoria. Geen toeristen hier, da's goed voor de kwaliteit van het eten.

Morgen weer op pad, beter, een dag niet gelopen is een dag maar half geleefd!