Nova Arbora - Bologna

23,3km, 349m omhoog, 698m omlaag

Gisteravond aten we in het enige restaurant in de wijde omgeving, een half uurtje lopen van de b&b en al eerder gereserveerd. Net buiten de poort werden we aangesproken door een Duitser: kan ik hier kamperen? Tja, daar gaan wij niet over. We raken in gesprek, hij blijkt op weg naar Rome maar weet nog niet via welke route. Voor ons dringt de tijd, misschien spreken we elkaar straks nog?

Op weg naar het restaurant zien we de gevolgen van de ernstige overstromingen die hier twee jaar geleden zijn geweest. Op verschillende plekken zijn stukken heuvel en weg weggeslagen, nu te herkennen aan nieuw asfalt en splinternieuwe vangrails. Een auto ligt nog steeds in de diepte. Wat een geweld moet dat zijn geweest.

In het restaurant krijgen we een plek op het benauwde terras, deels in de zon en met hier en daar een mug, weinig comfortabel dus. Het eten is oké, maar warmte, vermoeidheid en de lunch van vanmiddag zorgen ervoor dat we het te weinig eer aandoen.

Bij het ontbijt treffen we de Duitser en we hebben zoveel te bespreken dat we ruim een uur ontbijten. Hij staat foto's te maken van onze schoenen als we buiten komen met de rugzakken en er volgt een rondje boys & toys over allerlei gear. Ik moet Pjotr meeslepen om nog op weg te raken, het is al bijna 9 uur als we aan de laatste etappe beginnen. 

De eerste kilometers gaan over rustige (land)wegen door bos en weidegebied, met mooi uitzicht op groene heuvelruggen en hier en daar weggeslagen happen berg. Pjotr is onrustig over de route: de VdF site geeft daar tegenstrijdige info en een achterhaalde gpx over, Locus maps creëert een omweg van 10km en ook de Duitser snapte niet hoe hij gisteren was gelopen, wat voor hem een etappe van 23 km had moeten zijn is er eentje van 33 geworden. Wat is hier aan de hand? Voorlopig weinig, we komen op het vlakke terecht en meer kms rustig asfalt volgen. Dichtbij zingen de cicaden, wat verder weg horen we de zware ruis van de snelweg Bologna-Firenze.

We bereiken de rivier waar de navigatie ingewikkeld zou kunnen worden. Een hele tijd slingeren we over een soort van mountainbikespaadjes door ooibossen bij de rivier. Nu is het droog daar, het lijkt me geen pretje daar door de klei en het struikgewas te lopen als het nat is. Het is een leuk stuk om te lopen, lekker in het groen en de schaduw. De VdD is redelijk goed aangegeven, soms zijn de rood-witte tekens even kwijt maar we vinden ze elke keer weer terug. Waar Locus een doodlopend pad op wil neemt de VdD ons mee naar een logischer ander pad en de ongerustheid over de route verdampt.

We 'lunchen' met een pak Tuc en ieder een nectarine op een kruispuntje waar we net kunnen zitten. Ik ben moe en heb last van de hitte, in de zon gaat de thermometer makkelijk over de 40° heen. Een Italiaanse wandelaar passeert, hij wil graag vertellen over zijn Compostella-ervaringen.

Nog een km of 7 te gaan na de lunch. We blijken een park in te lopen met mooie bankjes in de schaduw 200m van ons wat sneue picknickplek vandaan, jammerrr. Dan mogen we voor de laatste keer omhoog, ruim 250m klimmen naar de Basilica van San Luca, die hoog boven Bologna uittorent. Stap voor stap, dan kom je er wel, dat geldt ook nu, eerst door beschaduwd bos en de laatste pittige meters over asfalt. We drinken cola op een bankje, bij een bar gehaald voor €3,50 per stuk, da's schrikken: dubbel zo duur als we gewend zijn geraakt.

We nemen een kijkje in de San Luca, die enorm is, en halen er een stempel voor onze VdD credencial. Nog 5 km tot de finish, en wat voor kilometers: waar ze in Gubbio vogelkooitjes lieten vliegen van stad naar kerk-op-een-berg hebben ze hier een portico (galerij met zuilen) van maar liefst 3,6 km gebouwd. Wij mogen die helemaal omlaag lopen, ik benijd de klimmende tegenliggers niet. De meesten kijken niet erg blij. We missen wel gladiolen-uitreikers hier, die zijn blijkbaar elders ingezet.

In Bologna passeren we de Basilica di San Francesco, we besluiten ter plekke dat dat dan het eindpunt van de route is. We proberen een passende selfie te maken, maar zeker bij mij is de pit er wel uit. Ons logeeradres is daarna gauw gevonden, helaas reageert er niemand op de bel. Ik probeer op te bellen: geen gehoor. Ik stuur een berichtje en probeer een ander telnr. en dan is er contact. We worden naar binnen gepraat met een code, nog eentje voor het sleutelkastje, uitleg waar welke sleutel voor is, en dat allemaal telefonisch, wat een gedoe. Onze kamer blijkt 30° te zijn en de ventilator veel te sloom om effect te hebben dus ik moet weer bellen. Weer word ik telefonisch rondgepraat: de airco op de centrale gang staat niet aan, als ik die nou aanzet en de kamerdeur openlaat koelt het misschien af? En anders mogen we naar een andere kamer, dichter bij de gang-airco verkassen en daar met open deur slapen: we zijn de enige gasten deze dagen. We gaan nu Bologna onveilig maken en zien bij thuiskomst wel welk bedje we kiezen.

Dit is het einde van de reis en daarmee bijna het einde van deze blogreeks, ergens de komende weken volgt nog een terugblikblog. Fijn dat jullie meereisden en dank voor de betrokkenheid en de vele reacties!

Tot blogs,

P&P