Paladru - Gillonnay

28,4 km 527 hoogtemeters.

Lekker geslapen vannacht, ondanks één jagende mug. Om half 8 ontbijt, net zo royaal als gisteren, en om half 9 op pad. Net als gisteren waren we €110 kwijt voor overnachting, ontbijt en avondeten met alles drop en draan dat is nog eens prettig. Gilles heeft ipv een stempel een prachtig tekeningetje gemaakt in onze pelgrimspaspoorten. Claire is al naar haar werk, ze is sage-femme, vroedvrouw, vertelt Gilles. Laten we daar nu net een Franse film over hebben gezien afgelopen winter, die had ik graag met haar besproken.

Het is stralend weer én lekker fris, een gouden combinatie. Over rustige landweggetjes lopen we terug richting de route. Het thema vandaag is koeien. Vier dames hobbelen gezellig de lengte van hun wei met ons mee. Even verderop horen we klaaglijk geloei, we zien al snel waarom: in een wei staat een eenzame koe met een kalfje dat op wankele pootjes naar een uier zoekt, de vacht nog nat en de navelstreng nog onder zich bungelend. Goed gewerkt mamakoe! Ze wordt onrustig van onze aandacht dus na een snelle foto laten we het duo met rust. In Le Pin passeren we zowaar een cafeetje rond ochtendpauzetijd. We strijken neer op het terras en voor €2,40 krijg ik 2 grote bakken prima koffie. De hoogbejaarde uitbater wil ze ook nog voor me naar buiten dragen, dat vind ik wat overdreven. Een heel Frans hoekje hier: terrasje op de stoep, kerk aan de overkant, platanen, tjilpende mussen, en dorpsbewoners die de autoramen opdraaien om midden op straat even een praatje te maken.

We klimmen flink na deze pauze, naar een topje van 702 m, dat betekent lunch met uitzicht. Onderweg passeren we Rome, die zagen we niet aankomen. Langs de flanken van een heuvelrug lopen we verder naar het westen. Soms smeltend asfalt, soms keienpad door het bos, hier en daar een minidorpje. In zo'n minidorpje hebben we onze eerste echte colapauze. Het is een dorpje van de lelijke soort: een lange rij huizen met een streep gloeiend asfalt ertussen waarover hard gereden wordt. De stoep is zo smal dat de bar geen stoelen buiten heeft staan. We gaan binnen zitten, waar we gebombardeerd worden met gokreclame en telefoonnummers die je kunt bellen als je in de problemen bent gekomen door het gokken of als je wilt stoppen met roken. Waarlijk een poel des verderfs, waar je als pelgrim niets te zoeken hebt 😇. Behalve cola dus. Een halve liter kost €3, anderhalve liter €3,50, dus de keuze is snel gemaakt.

Nog 6 km te gaan, terwijl het flink heet is geworden. We voelen het effect van de colakick: waar we ons de afgelopen dagen door de laatste kilometers heen moesten slepen, zweten we nu kwiek verder, pas de allerlaatste kilometer is de accu leeg. Het is net weer een iets te lange etappe, ons beoogde adres was vol. Nu zitten we in een serieus chique b&b, we zullen ermee moeten dealen 😏.

Na het douchen plannen we de komende dagen: ik bel de camping van morgen om te vragen of het oké is als we vroeg aankomen (halve rustdag morgen!) en de boerderij waar we over 2 dagen willen overnachten. We mogen daar kamperen maar ze hebben ook kamers die bijna niks kosten, ik bezwijk dus voor de luxe. De camping voor vrijdag is ook al bepaald, die bel ik pas later. Bellen in het Frans is nog steeds niet mijn hobby, maar het lukt wel prima inmiddels, en het is veel flexibeler dan jezelf ketenen met Bookingreserveringen, exit Booking dus. Ook fijn voor onze gastheren/vrouwen als er geen Bookingstrijkstok tussen zit.

We kunnen hier mee-eten, om 19.30 uur worden we buiten verwacht voor het aperitief, lekker nog een uurtje pauze nu.